Αnother book full of dread ...

Cormac Mc Carthy - The Road
Αποκλείεται η ταινία να 'ναι τόσο καλή ....

Γαμώτο ...

... πρέπει πάλι να ξεσκονίζω τη δισκοθήκη μου....

Πληροφορίες εδώ

Hype Talk ...

Μπορεί οι οπαδοί του grime να φωνάζουν ''Judas'' και κάποιοι να τον κατηγορούν ότι ο ήχος του έγινε ''εμπορικός''-λες και η MIA, για παράδειγμα, είναι αβαντ γκαρντ- αλλά το Tongue 'n' Cheek του Dizzee Rascal είναι μια χαρά album.

Kαλύτερα να βρίσκεται στο Νο 1 και στο εξώφυλλο του NME κάποιος που το αξίζει, παρά αηδίες τύπου White Lies.

Εκτός βέβαια αν περιμένεις να βγάλει κάτι ισάξιο του Boy in da Corner ή του Showtime , κάτι δύσκολο για τον οποιονδήποτε ...

Drunk on the Moon

Το Moon βρίσκεται σίγουρα έτη φωτός μακριά από την geeky επιστημονική φαντασία με τα εφέ και τα φωτόσπαθα. Ο σκηνοθέτης Duncan Jones υποστήριξε ότι είναι μια ανθρώπινη ιστορία που απλώς τυγχάνει να διαδραματίζεται στο διάστημα - μου θυμίζει κάπως τον τελειομανή Tarkovsky που δήλωσε ότι δεν ικανοποιήθηκε απ΄το Solaris επειδή κατά τη γνώμη του δεν κατάφερε να ξεφύγει τελείως από τα κλισέ του είδους...

Ωραίο soundtrack, επίσης ...

Way down in the hole ...

'' I feel so alone, gonna end up a big pile of them bones '', τραγουδάει ο Layne Staley των Alice in Chains στην αρχή του Dirt και στη συνέχεια του album το κλίμα γίνεται κάπως λιγότερο ευχάριστο ...

Δυστυχώς, o Staley επιβεβαιώθηκε και άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο απο υπερβολική δόση, όπως ακριβώς έξι χρόνια νωρίτερα η φίλη του Demri Parrott που ποζάρει στο εξώφυλλο.

Το Dirt παραμένει το πιο ειλικρινά αυτοκαταστροφικό album του grunge-κάτι όχι και τόσο εύκολο με τόσο ανταγωνισμό.Πάντως δε νομίζω ότι η πρόσφατη επανασύνδεση του συγκροτήματος με καινούριο τραγουδιστή έχει κάποιο νόημα ...

The Kid Stays in The Picture ...

'' Ίσως το πήραμε λίγο αριστερά '', δήλωνε ο Thom Yorke στον Simon Reynolds τον Ιούλιο του 2001 στο Wire σε μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε πλήρης στο βιβλίο του Bring The Noise, λες και επρόκειτο για τον νταλικιέρη Θέμη Μάνεση στην cult σειρά ''οι Αυθαίρετοι''.

'' Δεχτήκαμε επίθεση από τις πιο παράξενες πηγές ,όπως η Shirley Manson των Garbage,έριξε χολή του στύλ ''Δεν είναι οι Velvet Underground !Ποιοί στο διάολο νομίζουν ότι είναι ;'' Α, ακόμα καλύτερο, η τραγουδίστρια των Texas είπε ότι αν θέλουν να κάνουν μουσική για τον εαυτό τους μπορούν να επιστρέψουν στα κωλοδωμάτιά τους''.

Αυτό δημιουργεί μια ωραία εικόνα στο μυαλό μου, συμπληρώνει ο δημοσιογράφος, η ιδέα της Shirley Manson και της Sharleen Spiteri να λαχταρούν στα κρυφά να κάνουν μουσική επηρρεασμένη από τον Mingus και τον Messaien αλλά να το απαρνιούνται απο αίσθηση καθήκοντος για τους οπαδούς τους. '' Ακριβώς ! Για το καλό της ανθρωπότητας, οι Texas υπάρχουν '', λέει ο Yorke και ξεκαρδίζεται.

Εννιά χρόνια από την κυκλοφορία του και λίγους μήνες πριν το τέλος της δεκετίας και τους αναπόφευκτους απολογισμούς ,το Kid A των Radiohead είναι πλέον ένα οριστικά κερδισμένο στοίχημα...

Film during Wartime

Εντάξει, μπορεί να μην ήταν ακριβώς αριστούργημα, ο γνωστός ταγός του lifestyle και ο κλασσικός -πολιτικός- της- γενιάς- του Πολυτεχνείου θα μπορούσαν να λείπουν,αλλά το γενικό θάψιμο για την ταινία Once in a Lifetime του Γιάννη Πετρίδη κάπως με ξένισε.

Όσο για το ''λεπτό ζήτημα'' της διπλής ενασχόλησης του Γιάννη Πετρίδη με τη Virgin και το Ποπ + Ροκ που αναφέρει η κριτική στη Lifo και τις υπόνοιες αλληλοεξάρτησης, μάλλον το αντίθετο συνέβαινε: οι Smashing Pumpkins,πχ, δεν μπήκαν στο εξώφυλλο όταν το άξιζαν περισσότερο απ' όλους,ούτε οι Rolling Stones την εποχή της συναυλίας στην Αθήνα, ενώ δε

νομίζω ότι το να βάλεις στο εξώφυλλο τα Ξύλινα Σπαθιά και τις Τρύπες το 1996-97 είναι ακριβώς ξεδιάντροπη διαφήμιση ...

Αυτό που μου έμεινε επίσης ήταν το σχόλιο γνωστού μουσικογραφιά και blogger ότι η ενασχόληση με κάποιο cult όπως η μουσική ή ο κινηματογράφος απορρυθμίζει την προσωπική σου ζωή (για ποιόν χτυπά η καμπάνα ;).Kαι ότι κάποτε θα ήθελα να αποσυρθώ στο Big Sur ...

Dirty Life And Times ...

Ο Francis Scott Fitzgerald είχε πει ότι '' there are no second acts in american lives ''.
Ο David Duchovny αποδεικνύει στο ρόλο του αυτοκαταστροφικού συγγραφέα Hank Moody στο Californication ότι υπάρχουν second acts in american TV series .
Οι μουσικοί επιμελητές της σειράς κάνουν επίσης καλά τη δουλειά τους με πολλαπλές αναφορές, εκτός των άλλων, στον Warren Zevon και μια διασκευή των My Morning Jacket στο Rocket Man του Elton John που μου έχει κολλήσει επικίνδυνα.
Κάτι μου λέει, επίσης, ότι το όνομα Hank παραπέμπει στο λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Bukowski ...

People who died ...

Ο θάνατος του Jim Carroll ( στη φωτο με την Patti Smith ) την 11η Σεπτεμβρη πέρασε μάλλον απαρατήρητος. Η ημερομηνία τραγική ειρωνεία για ένα κατ'εξοχήν μουσικό και συγγραφέα της Νέας Υόρκης,το Catholic Boy ίσως ο πιο υποτιμημένος δίσκος της New York punk σκηνής - και όχι μόνο ...

Στο People Who Died ο Carroll απαγγέλει διονυσιακά μια σειρά από όχι-και-τόσο- συνηθισμένους θανάτους λες και περιγράφει μια βραδιά στα μπαρ,με τον κυνισμό αλλά και την αυτοπεποίθηση ενός αυθεντικού street survivor.
Θυμάμαι πρωτοάκουσα το τραγούδι στην εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη.Ζήτησα να το ξαναπαίξει και όταν το έκανε το έγραψα σε κασσέτα που κάπου έχω ακόμα.
Επίσης στίχοι όπως '' It' s too late / to fall in love with Sharon Tate /but too soon /to ask me for the words I want carved οn my tomb δε γράφονται κάθε μέρα .

Rest In Peace ...

* Tο People Who Died και μια διασκευή από τους Drive -By Truckers εδώ
απ' όπου και έμαθα τα δυσάρεστα ...

Ό,τι θυμάμαι ...

* Οι επανεκδόσεις του Foxbase Alpha και του So Tough των Saint Etienne βρίσκονται στην κορυφή της - πενιχρής - shopping list για το Σεπτέμβρη.Ποτέ δεν κατάλαβα αν οι Saint Etienne είναι πολύ pop για να είναι cult ή πολύ cult για να είναι pop ...

* Θα είμαι θύμα του καταναλωτισμού αν ξαναγοράσω το Sgt Pepper 's και το Abbey Road των Beatles ( το πρώτο το 'χω σε βινύλιο και το δεύτερο σε cd άθλιας ποιότητας ) ;

* Με την κυκλοφορία του Blueprint 3 του Jay -Z το ζήτημα για το ποιός είναι ο μεγαλύτερος rapper όλων των εποχών λύθηκε οριστικά ακόμη και αν δε συγκρίνεται με το πρώτο οριακό Blueprint που κυκλοφόρησε στις 11 Σεπτεμβρίου πριν από 8 χρόνια,τη γνωστή μέρα της 9/11.Την ίδια ημερομηνία που ο Michael Jordan,o μεγαλύτερος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών, εισήχθη φέτος στο Hall of Fame ...

* Τελευταία ανακάλυψη οι post - rock techno shoegazers Seefeel και τo album Quique του 1993 .

* RIP αναδρομικά στον Rashied Ali,drummer του John και της Alice Coltrane,και στην Ellie Greenwich, συνθέτρια,μεταξύ άλλων,των spectorικών επιτυχιών ...

Σκέτο χάσιμο ...

Το Lost -που ύστερα και από την παρακολούθηση του πέμπτου κύκλου είναι και επίσημα πλέον πιο εθιστικό και από το αλκοόλ -έχει γνωστές σχέσεις με τη φιλοσοφία ( βλέπε Locke,Hume κτλ. ).

Μήπως,επιπλέον, ο εικονιζόμενος Ludwig Wittgenstein θυμίζει κάποιο συμπαθή τύπο από τη σειρά ( το όνομα αρχίζει από B και τελειώνει σε N ) ;

They 're all mad here ...

Ο Johnny Depp ως Mad Hatter στη διασκευή του Alice in Wonderland από τον Tim Burton.
Εκτός και αν ανακαλυφθεί καμιά ταινία του Orson Welles σε κανα μπαούλο ,η πιο αναμενόμενη ταινία όλων των εποχών ...

Είμαστε (;) στον αέρα ...

Ελπίζουμε να είμαστε έτοιμοι για την επικείμενη λειτουργία του νέου ιντερνετικού σταθμού pop lie το Σεπτέμβρη,με ήδη εκλεκτές συμμετοχές.Όποιος ενδιαφέρεται να συμμετέχει ας στείλει εδώ : poplieradio@gmail.com.