Film during Wartime

Εντάξει, μπορεί να μην ήταν ακριβώς αριστούργημα,αλλά το γενικό θάψιμο για την ταινία Once in a Lifetime του Γιάννη Πετρίδη κάπως με ξένισε.

Όσο για το ''λεπτό ζήτημα'' της διπλής ενασχόλησης του Γιάννη Πετρίδη με τη Virgin και το Ποπ + Ροκ που αναφέρει η κριτική στη Lifo και τις υπόνοιες αλληλοεξάρτησης, μάλλον το αντίθετο συνέβαινε: οι Smashing Pumpkins,πχ, δεν μπήκαν στο εξώφυλλο όταν το άξιζαν περισσότερο απ' όλους,ούτε οι Rolling Stones την εποχή της συναυλίας στην Αθήνα, ενώ δε

νομίζω ότι το να βάλεις στο εξώφυλλο τα Ξύλινα Σπαθιά και τις Τρύπες το 1996-97 είναι ακριβώς ξεδιάντροπη διαφήμιση ...

Αυτό που μου έμεινε επίσης ήταν το σχόλιο γνωστού μουσικογραφιά και blogger ότι η ενασχόληση με κάποιο cult όπως η μουσική ή ο κινηματογράφος απορρυθμίζει την προσωπική σου ζωή (για ποιόν χτυπά η καμπάνα ;).Kαι ότι κάποτε θα ήθελα να αποσυρθώ στο Big Sur ...

Dirty Life And Times ...

Ο Francis Scott Fitzgerald είχε πει ότι '' there are no second acts in american lives ''.
Ο David Duchovny αποδεικνύει στο ρόλο του αυτοκαταστροφικού συγγραφέα Hank Moody στο Californication ότι υπάρχουν second acts in american TV series .
Οι μουσικοί επιμελητές της σειράς κάνουν επίσης καλά τη δουλειά τους με πολλαπλές αναφορές, εκτός των άλλων, στον Warren Zevon και μια διασκευή των My Morning Jacket στο Rocket Man του Elton John που μου έχει κολλήσει επικίνδυνα.
Κάτι μου λέει, επίσης, ότι το όνομα Hank παραπέμπει στο λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Bukowski ...

People who died ...

Ο θάνατος του Jim Carroll ( στη φωτο με την Patti Smith ) την 11η Σεπτεμβρη πέρασε μάλλον απαρατήρητος. Η ημερομηνία τραγική ειρωνεία για ένα κατ'εξοχήν μουσικό και συγγραφέα της Νέας Υόρκης,το Catholic Boy ίσως ο πιο υποτιμημένος δίσκος της New York punk σκηνής - και όχι μόνο ...

Στο People Who Died ο Carroll απαγγέλει διονυσιακά μια σειρά από όχι-και-τόσο- συνηθισμένους θανάτους λες και περιγράφει μια βραδιά στα μπαρ,με τον κυνισμό αλλά και την αυτοπεποίθηση ενός αυθεντικού street survivor.
Θυμάμαι πρωτοάκουσα το τραγούδι στην εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη.Ζήτησα να το ξαναπαίξει και όταν το έκανε το έγραψα σε κασσέτα που κάπου έχω ακόμα.
Επίσης στίχοι όπως '' It' s too late / to fall in love with Sharon Tate /but too soon /to ask me for the words I want carved οn my tomb δε γράφονται κάθε μέρα .

Rest In Peace ...

* Tο People Who Died και μια διασκευή από τους Drive -By Truckers εδώ
απ' όπου και έμαθα τα δυσάρεστα ...

Ό,τι θυμάμαι ...

* Οι επανεκδόσεις του Foxbase Alpha και του So Tough των Saint Etienne βρίσκονται στην κορυφή της - πενιχρής - shopping list για το Σεπτέμβρη.Ποτέ δεν κατάλαβα αν οι Saint Etienne είναι πολύ pop για να είναι cult ή πολύ cult για να είναι pop ...

* Θα είμαι θύμα του καταναλωτισμού αν ξαναγοράσω το Sgt Pepper 's και το Abbey Road των Beatles ( το πρώτο το 'χω σε βινύλιο και το δεύτερο σε cd άθλιας ποιότητας ) ;

* Με την κυκλοφορία του Blueprint 3 του Jay -Z το ζήτημα για το ποιός είναι ο μεγαλύτερος rapper όλων των εποχών λύθηκε οριστικά ακόμη και αν δε συγκρίνεται με το πρώτο οριακό Blueprint που κυκλοφόρησε στις 11 Σεπτεμβρίου πριν από 8 χρόνια,τη γνωστή μέρα της 9/11.Την ίδια ημερομηνία που ο Michael Jordan,o μεγαλύτερος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών, εισήχθη φέτος στο Hall of Fame ...

* Τελευταία ανακάλυψη οι post - rock techno shoegazers Seefeel και τo album Quique του 1993 .

* RIP αναδρομικά στον Rashied Ali,drummer του John και της Alice Coltrane,και στην Ellie Greenwich, συνθέτρια,μεταξύ άλλων,των spectorικών επιτυχιών ...

Σκέτο χάσιμο ...

Το Lost -που ύστερα και από την παρακολούθηση του πέμπτου κύκλου είναι και επίσημα πλέον πιο εθιστικό και από το αλκοόλ -έχει γνωστές σχέσεις με τη φιλοσοφία ( βλέπε Locke,Hume κτλ. ).

Μήπως,επιπλέον, ο εικονιζόμενος Ludwig Wittgenstein θυμίζει κάποιο συμπαθή τύπο από τη σειρά ( το όνομα αρχίζει από B και τελειώνει σε N ) ;

They 're all mad here ...

Ο Johnny Depp ως Mad Hatter στη διασκευή του Alice in Wonderland από τον Tim Burton.
Εκτός και αν ανακαλυφθεί καμιά ταινία του Orson Welles σε κανα μπαούλο ,η πιο αναμενόμενη ταινία όλων των εποχών ...

Είμαστε (;) στον αέρα ...

Ελπίζουμε να είμαστε έτοιμοι για την επικείμενη λειτουργία του νέου ιντερνετικού σταθμού pop lie το Σεπτέμβρη,με ήδη εκλεκτές συμμετοχές.Όποιος ενδιαφέρεται να συμμετέχει ας στείλει εδώ : poplieradio@gmail.com.

Αδικίες της ζωής ...

Ανακαλύπτοντας ξανά τις καταπληκτικές,στρογγυλές μελωδίες του Josh Rouge στο album Νashville του 2005 δε μπορείς να μη νιώθεις συμπόνια που γεννήθηκε σε λάθος εποχή - σχεδόν φαντάζεσαι τα seventies εξώφυλλα στο Rolling Stone και τα ντουέτα με τη Stevie Nicks ...

Θρησκευτική εμπειρία !

Δραματικά καθυστερημένο post,αλλά οι Nine Ninch Nails το βράδυ της 20ης Ιουλίου μας έφεραν πιο κοντά στο Θεό ...
Η φωτό από το εκπληκτικό video του The Perfect Drug
( ή ο Trent Reznor στον Οίκο των Άσερ ).

Σαν να βλέπω τα λελεδόνια ...

Για τους μη επα'ί'οντες μια ετυμολογική προσέγγιση : απολύομαι < λελέ < λελεδόνι <χελιδόνι.

Δέκα albums για τις διακοπές :

Dennis Wilson - Pacific Ocean Blue ( φωτό-κάπως έτσι θα είμαι σε κανα μήνα ...)

Dirty Projektors - Bitte Orca (αστική ποπ για την ελίτ)

Grizzly Bear -Veckatimest

AR Kane - Lollita EP (υποτιμημένο ας-πούμε shoegaze από τα late -eighties )

Prince -Purple Rain (25 χρόνια μετά ... )

Delroy Wilson - Once Upon The Time -The Best of ...(reggae τραγουδοποιός -αγαπημένος των Radiohead )

The Field -Yesterday and Today

σε πιο extreme φάσεις

Terry Riley -In C (παιχνιδιάρικος μινιμαλισμός

Alice Coltrane -Journey in Satchinanda ( free jazz για θερινή ραστώνη )

last but not least

Style Council - The Collection (είμαι μάλλον από τους λίγους που προτιμούν τους Style Council απ' ό,τι έχει κάνει ο Weller.Η εναλλακτική εκτέλεση του The Paris Match που υπάρχει εδώ είναι το αγαπημένο μου τραγούδι του)

και τα καινούρια των Arctic Monkeys,Jay-Z,Flaming Lips εν αναμονεί των albums

Πέντε βιβλία -όχι- για την παραλία :

Ray Monk - Βιττγκενστάιν

Γκιγιέρμο Μαρτίνεζ -Η ακολουθία της Οξφόρδης

Joseph Roth -Εμβατήριο Ραντένσκυ

Εrnest Hemingway - Ο κήπος της Εδέμ

Alex Ross -The Rest is Noise

και όπως πάντα τα Άπαντα Πεζά του Jorge Louis Borges στη μνημειώδη έκδοση από τα Ελληνικά Γράμματα με την επιμέλεια του Αχιλλέα Κυριακίδη και όλα τα διηγήματα του Raymond Carver.

Καλό Καλοκαίρι !

Λόγια Μεγάλων Ανδρων ...

Life stinks
I 'm seeing pink
I can't wink
I can't blink
I like The Kinks
I need a drink
I can't think
I like The Kinks
Life stinks

Pere Ubu -Life stinks ( από το Modern Dance )

Βack To Neverland ...

Synch εντυπώσεις ...

Εν συντομία : o Μatthew Herbert είχε τη φάση του,μου θύμισε Bjork του It 's oh so quiet,οι Μοuntain of One απλά συμπαθείς,στον Mulatu κάηκε το πελεκούδι,θα μπορούσαν να φέρουν μαζί και τους Tinariwen,οι Junior Boys παίξανε μια χαρά για studio wizards,αν και το τελευταίο album δε συγκρίνεται με τα δύο προηγούμενα,τον Squarepusher τον πρόλαβα λίγο,κυριολεκτικά drum 'n bass,περισσότερο Lightning Bolt παρά electronica,στoν Βug το μπάσο βάραγε αλλά η ακουστική ήταν για κλάμματα,τον Hudson Mohawke θα τον ξανακούσω,η βιομηχανική electrozali του Biomass πολύ ενδιαφέρουσα,ψιλομετάνιωσα που δεν αγόρασα το cd από το περίπτερο με ένα δεκάευρω,το μπες-βγες,όμως, στο αμφιθέατρο απαράδεκτο,ο Fennesz φανερά εκνευρισμένος εξαπέλυσε ένα 40λεπτο drone χωρίς visuals και ίχνος μελωδίας,περίμενα καλύτερο set,βοήθησε πάντως την κοπέλα στο διπλανό κάθισμα να κοιμηθεί,στα θετικά και η σύντομη γνωριμία με έτερους bloggers...

Three Decades ...

Εντάξει,μπορεί να μην είναι και τρεις δεκαετίες,είχα όμως πολύ καιρό να πάω σε rock 'n roll συναυλία.
Οι Horrors στο Gagarin,πάντως, αντάμειψαν για το ξενύχτι εν μέσω δύο δύσκολων ημέρων και ανέδειξαν ακόμη περισσότερο πόσο (απρόβλεπτα) καλό είναι το Primary Colours ...

Μagic Affair

Το Thomas Crown Affair που ξαναβγαίνει στα θερινά υπέφερε αρκετά από αρτηριοσκληρωτικούς κριτικούς που έκαναν λόγο για θρίαμβο του στύλ απέναντι στην ουσία αλλά και το ανεκδιήγητο remake με τον Πηρς Μπρόσναν και τη Ρενέ Ρούσσο.Ποιός ενδιαφέρεται,όμως γιατην ''ουσία '' όταν έχεις τον Steve McQueen,τη Faye Dunaway,τη σκηνή με το σκάκι,τη θανατηφόρα ατάκα του τέλους και μία από τις καλύτερες μελωδίες που έχουν γραφτει ...