Bubbling Under ...

TOP ALBUMS 2000 -2010

................. 30 - 21 ...................

21. SIGUR ROS - AGAETIS BYRJUN

22. ΚΑΝΥΕ WEST - LATE REGISTRATION ( + THE COLLEGE DROPOUT )

23. Θ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ - ΒΡΑΧΝΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ

24. THE WHITE STRIPES - ELEPHANT ( + WHITE BLOOD CELLS )

25. THE GOOD, THE BAD AND THE QUEEN

26. THE STREETS - ORIGINAL PIRATE

MATERIAL

27. BRIAN WILSON - SMILE

28. BATTLES - MIRRORED

29. ARCTIC MONKEYS - WHATEVER PEOPLE

SAY I AM ...

30. BOARDS OF CANADA - GEOGADDI

Μια χιλιετία μπροστά ...

... είναι ο άνθρωπος !

Στο σημείο του ντοκυμαντέρ 30th Century Man, όπου ο Scott Walker καθοδηγεί τον μουσικό (;) πώς να χτυπήσει ένα κομμάτι κρέας για να αποσπάσει τον επιθυμητό ήχο, έρχεται η στιγμή που πρέπει να αποφασίσεις αν :

α ) είναι παρανο'ι'κός β) είναι ιδιοφυία γ ) είναι παρανο'ι'κή ιδυοφυία.
Η πορεία των πραγμάτων είχε ήδη αρχίσει να φαίνεται στο The Electrician από το Nite Flights, τον τελευταίο δίσκο επανασύνδεση των Walker Brothers , αριστούργημα άλλα ίσως όχι και η λογικότερη επιλογή για single ...

Pre-millenium tension

- Έρχονται τις μικρές ώρες της νύχτας και παραπονιούνται, οι National, οι Vampire Weekend, οι Tv on The Radio, η Pj Harvey, η Cat Power - εντάξει, οι τελευταίες είναι ευπρόσδεκτες - και άλλοι πολλοί, δε γίνεται όμως να χωρέσουν όλοι...
-Ας μην κουράσουμε τον αναγνώστη αυτού του ταπεινού blog, αλλά ένα Top 50 της δεκαετίας επιβάλλεται, μιας και μπήκαμε στον κόπο της ανασκόπησης.

- Η μουσική είναι σαν το ουίσκυ στη διαφήμιση του Jack Daniels ,χρειάζεται το χρόνο της.Δεν επελέγησαν albums από το 2009 , ούτε το καταπληκτικό Fordlandia του Johan Johansson (φωτο) που άκουσα στην αρχή της χρονιάς. Εξάλλου το 2009 ήταν, τουλάχιστον για μένα, μια πολύ μέτρια μουσική χρονιά, τα δυο-τρια πρώτα albums στον φετινό απολογισμό θα έχουν αυτόματα το λόγο σε ένα μελλοντικό δημοψήφισμα.
- Επέλεξα κάθε καλλιτέχνης να εκπροσωπείται με ένα album, μόνο όπου πιστεύω ότι κάποιος θα μπορούσε να έχει και δεύτερο album στο top 30 το αναφέρω .
- Ας υποθέσουμε ότι είναι ένα παιχνίδι, ας υποθέσουμε ότι είναι ένα παιχνίδι, ας ...

TOP ALBUMS 2000-2010

.......... 50 - 31 ...........

31. THE RAPTURE –ECHOES

32. THE LIBERTINES

33. SCOTT WALKER - THE DRIFT

34. KINGS OF LEON –A HA SHAKE HEARTBREAK

35. BONNIE PRINCE BILLY – THE LETTING GO

36. BURIAL - UNTRUE

37. THE LAST SHADOW PUPPETS - THE AGE OF THE UNDERSTATEMENT

38. OUTKAST –SPEAKERBOXX / THE LOVE BELOW

39.THE SHINS – OH, INVERTED WORLD

40 .WARREN ZEVON - THE WIND

41 .FLEET FOXES

42 .ROBERT WYATT -COMICOPERA

43.THOM YORKE –THE ERASER

44.NICK CAVE –ABBATOIR BLUES

45 .BEIRUT – THE FLYING CLUB CUP

46.MORRISSEY - YOU ARE THE QUARRY

47 .FOUR TET -ROUNDS

48. RUFUS WAINWRIGHT-WANT 2

49 . ESPERS - ii

50 . BRIGHT EYES - I' M WIDE AWAKE, IT' S MORNING

Μια δεκαετία στο celluloid ...

- Why are you wearing that stupid bunny suit ?
- Why are you wearing that stupid man suit ?

και άλλες στιγμές σεναριακής ευφυίας από την αγαπήμένη μου ταινία της δεκαετίας

εδώ

ΟΙ TOP 20 TAINIEΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ

1. Donnie Darko

2. The Eternal Sunshine of the Spotless Mind

3. Oldboy

4. Η επιστροφή

5. 2046

6. Lost in Translation

7. Big Fish

8. Mullholand Drive

9. Ρώσικη Κιβωτός

10. Ο Λαβύρινθος του Πάνα

11. Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων

12. Garden State

13. Letters from Iwo-Jima

14. The Royal Tenenbaums

15. Οι Ζωές των Αλλων

16. Dancer in The Dark

17. Synecdoche, New York

18. A Guide to Recognizing your Saints

19. Factotum

20. Let the Right One In

Kάποιες σκόρπιες σκέψεις :

Θα ήθελα να ήμουν στο μυαλό του Charlie Kauffman/o Bill Murray ανακηρύσσεται με συνοπτικές διαδικασίες ηθοποιός της δεκαετίας /δύο ρώσικες ταινίες στο top-ten- στην Επιστροφή ο Ζβιάνγκιτσεφ μετατρέπει ένα κοινό road movie σε αριστούργημα, στη Ρώσικη Κιβωτό o Σοκούροφ παραδίδει με ένα μονόπλανο μαθήματα ιστορίας ανώτερα από εκατό μουσεία Ακρόπολης/ο Wes Anderson είναι από τους τελευταίους αμερικανούς σκηνοθέτες με προσωπικό ύφος/τα καθεστώτα των πρώην σοσιαλιστικών χωρών μου ασκούν μια παράξενη έλξη, εξ' ου και οι Ζωές των Άλλων ή το Goodbye Lenin που δεν μπήκε τελικά στη λίστα/για τον Tim Burton και τον David Lynch τα σχόλια είναι περιττά/το A Guide to Recognizing your Saints είναι μάλλον η πιο προσωπική επιλογή, αλλά ο συνδυασμός Νέα Υόρκη + ιστορία ενηλικίωσης είναι ακαταμάχητος /ή το Factotum λόγω Bukowski/ o Λαβύρινθος του Πάνα δείχνει ότι μπορείς να χειριστείς διαφορετικά την ιστορία ενός εμφυλίου/το Let The Right One In, με τίτλο που βασίζεται σε τραγούδι του Morrissey, αποδεικνύει ότι και τα βαμπίρ έχουν ψυχή / το Dancer in the Dark, το 2046, το Lost in Translation και το Garden State έχουν και φοβερά soundtracks,με Bjork, Umebayashi, καινούρια (!) μουσική από τον Kevin Shields των My Bloody Valentine και τους Shins, που θα σου αλλάξουν τη ζωή, αντίστοιχα/σίγουρα κάποια ταινία θα ξέχασα.

Το post ήταν παραγγελιά για την ψηφοφοριά για τις ταινίες της δεκαετίας που διοργανώνει το seagazing blog, ενώ άλλο ένα δημοψήφισμα για τα soundtracks της δεκαετίας υπάρχει εδώ

Αnother book full of dread ...

Cormac Mc Carthy - The Road
Αποκλείεται η ταινία να 'ναι τόσο καλή ....

Γαμώτο ...

... πρέπει πάλι να ξεσκονίζω τη δισκοθήκη μου....

Πληροφορίες εδώ

Hype Talk ...

Μπορεί οι οπαδοί του grime να φωνάζουν ''Judas'' και κάποιοι να τον κατηγορούν ότι ο ήχος του έγινε ''εμπορικός''-λες και η MIA, για παράδειγμα, είναι αβαντ γκαρντ- αλλά το Tongue 'n' Cheek του Dizzee Rascal είναι μια χαρά album.

Kαλύτερα να βρίσκεται στο Νο 1 και στο εξώφυλλο του NME κάποιος που το αξίζει, παρά αηδίες τύπου White Lies.

Εκτός βέβαια αν περιμένεις να βγάλει κάτι ισάξιο του Boy in da Corner ή του Showtime , κάτι δύσκολο για τον οποιονδήποτε ...

Drunk on the Moon

Το Moon βρίσκεται σίγουρα έτη φωτός μακριά από την geeky επιστημονική φαντασία με τα εφέ και τα φωτόσπαθα. Ο σκηνοθέτης Duncan Jones υποστήριξε ότι είναι μια ανθρώπινη ιστορία που απλώς τυγχάνει να διαδραματίζεται στο διάστημα - μου θυμίζει κάπως τον τελειομανή Tarkovsky που δήλωσε ότι δεν ικανοποιήθηκε απ΄το Solaris επειδή κατά τη γνώμη του δεν κατάφερε να ξεφύγει τελείως από τα κλισέ του είδους...

Ωραίο soundtrack, επίσης ...

Way down in the hole ...

'' I feel so alone, gonna end up a big pile of them bones '', τραγουδάει ο Layne Staley των Alice in Chains στην αρχή του Dirt και στη συνέχεια του album το κλίμα γίνεται κάπως λιγότερο ευχάριστο ...

Δυστυχώς, o Staley επιβεβαιώθηκε και άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο απο υπερβολική δόση, όπως ακριβώς έξι χρόνια νωρίτερα η φίλη του Demri Parrott που ποζάρει στο εξώφυλλο.

Το Dirt παραμένει το πιο ειλικρινά αυτοκαταστροφικό album του grunge-κάτι όχι και τόσο εύκολο με τόσο ανταγωνισμό.Πάντως δε νομίζω ότι η πρόσφατη επανασύνδεση του συγκροτήματος με καινούριο τραγουδιστή έχει κάποιο νόημα ...

The Kid Stays in The Picture ...

'' Ίσως το πήραμε λίγο αριστερά '', δήλωνε ο Thom Yorke στον Simon Reynolds τον Ιούλιο του 2001 στο Wire σε μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε πλήρης στο βιβλίο του Bring The Noise, λες και επρόκειτο για τον νταλικιέρη Θέμη Μάνεση στην cult σειρά ''οι Αυθαίρετοι''.

'' Δεχτήκαμε επίθεση από τις πιο παράξενες πηγές ,όπως η Shirley Manson των Garbage,έριξε χολή του στύλ ''Δεν είναι οι Velvet Underground !Ποιοί στο διάολο νομίζουν ότι είναι ;'' Α, ακόμα καλύτερο, η τραγουδίστρια των Texas είπε ότι αν θέλουν να κάνουν μουσική για τον εαυτό τους μπορούν να επιστρέψουν στα κωλοδωμάτιά τους''.

Αυτό δημιουργεί μια ωραία εικόνα στο μυαλό μου, συμπληρώνει ο δημοσιογράφος, η ιδέα της Shirley Manson και της Sharleen Spiteri να λαχταρούν στα κρυφά να κάνουν μουσική επηρρεασμένη από τον Mingus και τον Messaien αλλά να το απαρνιούνται απο αίσθηση καθήκοντος για τους οπαδούς τους. '' Ακριβώς ! Για το καλό της ανθρωπότητας, οι Texas υπάρχουν '', λέει ο Yorke και ξεκαρδίζεται.

Εννιά χρόνια από την κυκλοφορία του και λίγους μήνες πριν το τέλος της δεκετίας και τους αναπόφευκτους απολογισμούς ,το Kid A των Radiohead είναι πλέον ένα οριστικά κερδισμένο στοίχημα...

Film during Wartime

Εντάξει, μπορεί να μην ήταν ακριβώς αριστούργημα,αλλά το γενικό θάψιμο για την ταινία Once in a Lifetime του Γιάννη Πετρίδη κάπως με ξένισε.

Όσο για το ''λεπτό ζήτημα'' της διπλής ενασχόλησης του Γιάννη Πετρίδη με τη Virgin και το Ποπ + Ροκ που αναφέρει η κριτική στη Lifo και τις υπόνοιες αλληλοεξάρτησης, μάλλον το αντίθετο συνέβαινε: οι Smashing Pumpkins,πχ, δεν μπήκαν στο εξώφυλλο όταν το άξιζαν περισσότερο απ' όλους,ούτε οι Rolling Stones την εποχή της συναυλίας στην Αθήνα, ενώ δε

νομίζω ότι το να βάλεις στο εξώφυλλο τα Ξύλινα Σπαθιά και τις Τρύπες το 1996-97 είναι ακριβώς ξεδιάντροπη διαφήμιση ...

Αυτό που μου έμεινε επίσης ήταν το σχόλιο γνωστού μουσικογραφιά και blogger ότι η ενασχόληση με κάποιο cult όπως η μουσική ή ο κινηματογράφος απορρυθμίζει την προσωπική σου ζωή (για ποιόν χτυπά η καμπάνα ;).Kαι ότι κάποτε θα ήθελα να αποσυρθώ στο Big Sur ...

Dirty Life And Times ...

Ο Francis Scott Fitzgerald είχε πει ότι '' there are no second acts in american lives ''.
Ο David Duchovny αποδεικνύει στο ρόλο του αυτοκαταστροφικού συγγραφέα Hank Moody στο Californication ότι υπάρχουν second acts in american TV series .
Οι μουσικοί επιμελητές της σειράς κάνουν επίσης καλά τη δουλειά τους με πολλαπλές αναφορές, εκτός των άλλων, στον Warren Zevon και μια διασκευή των My Morning Jacket στο Rocket Man του Elton John που μου έχει κολλήσει επικίνδυνα.
Κάτι μου λέει, επίσης, ότι το όνομα Hank παραπέμπει στο λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Bukowski ...

People who died ...

Ο θάνατος του Jim Carroll ( στη φωτο με την Patti Smith ) την 11η Σεπτεμβρη πέρασε μάλλον απαρατήρητος. Η ημερομηνία τραγική ειρωνεία για ένα κατ'εξοχήν μουσικό και συγγραφέα της Νέας Υόρκης,το Catholic Boy ίσως ο πιο υποτιμημένος δίσκος της New York punk σκηνής - και όχι μόνο ...

Στο People Who Died ο Carroll απαγγέλει διονυσιακά μια σειρά από όχι-και-τόσο- συνηθισμένους θανάτους λες και περιγράφει μια βραδιά στα μπαρ,με τον κυνισμό αλλά και την αυτοπεποίθηση ενός αυθεντικού street survivor.
Θυμάμαι πρωτοάκουσα το τραγούδι στην εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη.Ζήτησα να το ξαναπαίξει και όταν το έκανε το έγραψα σε κασσέτα που κάπου έχω ακόμα.
Επίσης στίχοι όπως '' It' s too late / to fall in love with Sharon Tate /but too soon /to ask me for the words I want carved οn my tomb δε γράφονται κάθε μέρα .

Rest In Peace ...

* Tο People Who Died και μια διασκευή από τους Drive -By Truckers εδώ
απ' όπου και έμαθα τα δυσάρεστα ...

Ό,τι θυμάμαι ...

* Οι επανεκδόσεις του Foxbase Alpha και του So Tough των Saint Etienne βρίσκονται στην κορυφή της - πενιχρής - shopping list για το Σεπτέμβρη.Ποτέ δεν κατάλαβα αν οι Saint Etienne είναι πολύ pop για να είναι cult ή πολύ cult για να είναι pop ...

* Θα είμαι θύμα του καταναλωτισμού αν ξαναγοράσω το Sgt Pepper 's και το Abbey Road των Beatles ( το πρώτο το 'χω σε βινύλιο και το δεύτερο σε cd άθλιας ποιότητας ) ;

* Με την κυκλοφορία του Blueprint 3 του Jay -Z το ζήτημα για το ποιός είναι ο μεγαλύτερος rapper όλων των εποχών λύθηκε οριστικά ακόμη και αν δε συγκρίνεται με το πρώτο οριακό Blueprint που κυκλοφόρησε στις 11 Σεπτεμβρίου πριν από 8 χρόνια,τη γνωστή μέρα της 9/11.Την ίδια ημερομηνία που ο Michael Jordan,o μεγαλύτερος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών, εισήχθη φέτος στο Hall of Fame ...

* Τελευταία ανακάλυψη οι post - rock techno shoegazers Seefeel και τo album Quique του 1993 .

* RIP αναδρομικά στον Rashied Ali,drummer του John και της Alice Coltrane,και στην Ellie Greenwich, συνθέτρια,μεταξύ άλλων,των spectorικών επιτυχιών ...

Σκέτο χάσιμο ...

Το Lost -που ύστερα και από την παρακολούθηση του πέμπτου κύκλου είναι και επίσημα πλέον πιο εθιστικό και από το αλκοόλ -έχει γνωστές σχέσεις με τη φιλοσοφία ( βλέπε Locke,Hume κτλ. ).

Μήπως,επιπλέον, ο εικονιζόμενος Ludwig Wittgenstein θυμίζει κάποιο συμπαθή τύπο από τη σειρά ( το όνομα αρχίζει από B και τελειώνει σε N ) ;